Zabawa zaczyna sie, gdy trzeba zagospodarowac mala sypialnie w obrebie tej samej przestrzeni. W moim przypadku nie ma osobnego aranżacja pokoju dziecięcego do spania, wiec postawilismy na lozko z pojemnikiem na posciel, ktore w ciagu dnia znika za parawanem z tkaniny. Wybralismy model z duzym materacem piankowym o grubosci 16 cm, ktory jest na tyle twardy, ze nie zapada sie pod ciezarem, a jednoczesnie dopasowuje do ksztaltu ciala. Do tego stelaz listwowy z regulacja twardosci w strefie barkow i bioder. Przyznam, ze poczatkowo balam sie, ze lozko bedzie dominowac w przestrzeni. Ale gdy zlozylismy je w niszy za regalem, okazalo sie, ze w ciagu dnia w ogole go nie widac. Wieczorem wystarczy odslonic parawan i juz mamy przytulny kat do snu. Dla gosci uzywamy wersalki, ktora stoi pod oknem i pelni funkcje siedziska w ciagu dnia.
Kiedyś myślałam, że łóżko z pojemnikiem na pościel to gadżet dla perfekcjonistek. Dziś wiem, że to praktyczne narzędzie do walki z bałaganem w małym mieszkaniu. Moja siostra ma w bloku 35 metrów i też zamówiła takie samo. Ona dodatkowo wykorzystuje przestrzeń pod łóżkiem na buty poza sezonem i zapasowe ręczniki. W jej przypadku tapicerka welurowa okazała się strzałem w dziesiątkę, bo łatwo odkurza się ją z kurzu i nie widać na niej śladów po kocich łapach.
Kuchnia w bloku to wyzwanie – zwykle jest wąska i mało funkcjonalna. Ja dostałam aneks o wymiarach 3 na 2 metry, z jednym oknem i kaloryferem pod parapetem. Zamiast standardowych szafek wiszących, które i tak nie pomieściłyby garów, zamówiłam szafki sięgające sufitu. Na dole postawiłam wąską komodę na kółkach – mieści się pod blatem i wyjeżdża, gdy potrzebuję więcej powierzchni do krojenia. Wszystkie przyprawy trzymam w przezroczystych słoikach na magnetycznej taśmie przyczepionej do okapu. Dzięki temu blat jest wolny, a ja nie tracę czasu na szukanie oregano. Do tego mały stół rozkładany – na co dzień dla dwóch osób, a gdy przychodzą znajomi, rozkładam go na 120 cm. W aranżacji wnętrz w bloku liczy się każdy detal, nawet to, że deska do krojenia wisi na haczyku z boku szafki. W małej kuchni nie ma miejsca na błędy – wszystko musi mieć swoje miejsce i najlepiej kilka funkcji naraz.
Pamietam pierwsze miesiace w moim nowym mieszkaniu - wielka przestrzen z kuchnia, salonem i jadalnia w jednym. Brzmi jak marzenie, prawda? Tylko ze szybko okazalo sie, ze aranzacja open space to nie jest zadanie dla amatora. Stanalismy przed sciana: jak sprawic, zeby ten jeden wielki pokoj nie wygladal jak magazyn mebli? Kuchnia miala wciskac sie w katy, salon domagal sie wygody, a jadalnia potrzebowala swojego miejsca. Zaczelo sie od planowania stref, bo bez tego calosc szybko zamienia sie w chaos. Do dzisiaj pamietam te chwile, gdy stalam z metrowka w srodku pustego pokoju i probowalam wyobrazic sobie, gdzie postawic kanape, a gdzie stol. Najwiekszym bledem, jaki moglam popelnic, bylo kupowanie mebli na oslep, bez wczesniejszego pomyslenia o podziale przestrzeni. Dlatego pierwsza zasada brzmi: zacznij od funkcji, a nie od kolorow.
Na koniec kilka konkretnych rad odnosnie materialow. W open space wszystko musi byc ze soba wizualnie powiazane. Ja postawilam na paleta trzech kolorow: biel, bez i naturalne drewno. Do tego dodalam akcenty w miedzianym odcieniu - ramki na zdjecia, nogi stolu, uchwyty w kuchni. Tapicerka welurowa na kanapie okazala sie strzalem w dziesiatke, bo jest latwa w czyszczeniu i nie mechaci sie. Ale uwaga na welur w kuchni - lepiej unikac go w strefie gotowania, bo lapie zapachy. Do krzesei przy stole wybralam material z kategorii easy clean, ktory wystarczy przetrzec wilgotna szmatka. Pamietajcie, ze w open space kazdy element musi byc przydatny i ladny jednoczesnie, bo nie ma mozliwosci schowania brzydkiego mebla za drzwiami. Aranzacja open space to ciagla gra pomiedzy funkcjonalnoscia a estetyka, ale gdy uda sie znalezc balans, codzienne zycie staje sie o wiele przyjemniejsze.
Oswietlenie w open space to prawdziwa sztuka. Nie wystarczy jedna lampa na srodku sufitu, bo wtedy kazda strefa jest oswietlona po macoszemu. U mnie sprawdzily sie trzy zrodla swiatla. Nad wyspa kuchenna wisza trzy klosze z mosiadzu, ktore daja cieple, skupione swiatlo. W salonie postawilam lampe stojaca z abazurem z lnu, ktora tworzy przytulny klimat wieczorem. Do tego tasma LED ukryta za listwa przypodlogowa w strefie jadalni - to delikatnie i nie oslepia. Pamietam, jak przez pierwszy tydzien meczylam sie z jedna lampa sufitowa, ktora rzucala cienie na wszystkie meble. Gdy dodalam punktowe oswietlenie nad kanapa, calosc od razu zyskala glabie. Wazne, zeby kazda strefa miala swoj wlacznik, bo wtedy mozna sterowac nastrojem w zaleznosci od pory dnia.
Podłogi w kamienicy to wyzwanie konserwatorskie. Oryginalny parkiet jodełka z 1927 roku wymaga regularnego olejowania. Zamiast dywanów, które zbierają kurz, położyłam chodniki z sizalu. Są wytrzymałe i łatwo je wyczyścić. W sypialni mam jeden mały dywan z wełny owczej przy łóżku. Reszta podłogi jest odkryta. Dzięki temu wnętrza w kamienicy oddychają. Gdy wietrzę, przeciąg przepływa swobodnie, nie zbierając kurzu pod meblami. Parkiet skrzypi, ale to dodaje charakteru. Nauczyłam się omijać trzy szczególnie głośne deski przy drzwiach.